NAL SAROVAR TOUR - JOURNALISM CLASS

Date:24/11/2014

Place:Nal Sarovar

Time: Morning 6:30 to Evening 4:30

Accompanied by: Journalism class and family

Since pre Diwali discussion was going on, we must go somewhere on one day picnic. Entire group was in mood to go but things were not getting materialized. Finally we all decided that we will plan only after Diwali vacation.

Again started discussing where to go, how go, when to go etc. This tour idea was basically of our senior Mr. Vishnubhai Pandya's and we were also interested so I started giving option like - Sughad, Anupan Mission, Sarkhej Roja etc. One of the option came Nal Sarovar and we all agreed to that as this is the season of birds to visit and it is right time to visit. So finally and collectively our destination was fixed now - Nal Sarovar.

Myself, Urvashiben, Mahulkar Sir, Majid Sheikh, Urvishbhai Gamit took responsibility to plan it on coming Sunday that is 23/11/2014.

On evening of 21st November, we 3-4 friends met at Gujarati Sahity Parishad. I was little late but others managed the meeting nicely. They called up all the friends and started confirming members. This was very much required as vehicle selection was depending on size of the group. I joined the meeting and made 2-3 calls to arrange the vehicle. By the times we come to know that no more than 10 people will be there in picnic. So we decided to go ahead with 20 seat vehicle. Luckily my daughter's school van person offered his bus at 15 Rs./kilometer rate and we all agreed to it as other options were quite costly.

To manage the group size considerably good we decided to go with family so our members ship number reached to 15. We agreed to start our journey early morning at 6:00 from Gujarati Sahity Parishad. Urvishbhai and Urvashiben took responsibility to call and inform everyone regarding timing and pick up point and I took responsibility to manage bus and payment.

The day came, we started our journey sharp at 6:45 from Ahmedabad to Nal Sarovar.

Early morning! fresh environment, snacks, family, children, songs and bus.........zoooooooooom we were on highway.

I saw happiness of making this tour possible on everyone's faces. We were discussing the last two days planning phase and enjoying the travelling simultaneously. 

We reached Nal Sarovar at 8:20 am. Our bus was not allowed inside so we asked driver (Rameshbhai) to park it and decided to go in.

Now read this article not as only a tour description but also an article as lesson learned as well as what to do and what not to do at Nal Sarovar.

Entry fee is 60 Rs. which includes 25 Rs. fare and 35 Rs. maintenance charge.

Boating fee / person is 220 Rs. for two hours.

If you go without taking boating ticket in side the Nal Sarovar than later you can not get ticket from inside. You have to come out again (aprox. 2 Km) and again you have to pay 60 Rs. along with 220 Rs. for boating. I feel this is very wrong practice as it forces visitor to pay money without seeing the site.

Ok now if you have got the ticket then they will bring you inside in their vehicle only which is fine.

Immediately they will start pushing you to get on boat - CAUTION - if you are going first time to Nal Sarovar than make a note that food, museum, park and other sitting arrangements are on the bank of Nal Sarovar. These boatmen will try that you never know all these things are available here as they have something else in their mind.

Once you will get on boat, they will offer you that this boating is for two hours and if you want to see more birds you have to pay extra charge which is nothing but their trap. They will ask you to pay 100 Rs.extra per head just for one hour extra boating. Officially this is not allowed at Nal Sarovar so do not pay such money to them.

Secondly they will take you to the island which will take almost 45 minute approx. and in between they will start talking about food etc. Once you will reach their, they will arrange a meeting with their lady relative who is serving food there on island. As you are new to this place and you have no idea that food and other things are also available at Nal Sarovar they will force you to take lunch. They charge 125 Rs. per plate and food is ridiculous. So do not take lunch there. The entire boating is of two hours and 45 min. is one sided journey time so to and from is almost one and half hour. So just go on island roam around for half an hour and come back. That's all. 

My suggestions would be if you really wish to enjoy Nal Sarovar than plan your tour in morning hours as we did. 9:00 to 12:00 is good time window. Enjoying boating without spending a single penny extra. Come back and enjoy food at Canteen. One small but good museum is also there. It gives lot of information about history of Nal Sarovar, how and from where birds travels, their route of travel, time of travel. They have also recorded real voice of some of the birds type. They give brief information about how they records sounds of birds etc. 

So we enjoyed and experienced all these things and came out again in their vehicle to parking plot. There is a huge garden (not much maintained) which is good to enjoy snacks and good to play games etc. We also took rest, enjoyed snacks and discussed lot many things.

We were tired but still wanted to enjoy as much as we can. 

At 2:45 we started our journey back to Ahmedabad but this time everyone was almost sleeping. 

એક કરામત – દિવસ અને રાત

જીવનપર્યંત સાથ આપે તેવી વસ્તુઓ ખૂબ ઓછી હોય છે. તમે જાતે જ એક લીસ્ટ બનાવશો તો ખ્યાલ આવશે. મારા ધ્યાનમાં આવતી કેટલીક બાબતો, ઘટના કે વસ્તુઓ લઈએ તો આપણા શ્વાસ, આપણું શરીર, આપણું નામ, આપણો મૂળ સ્વભાવ જીવનપર્યંત આપણી સાથે રહે છે. આ દરેકનો  અંત એક જ ઝાટકે, એક જ ક્ષણમાં આપણા મૃત્યુ સાથે આવે છે. આમાંથી એક પણ તમારો સાથ કોઈ રીતે છોડશે નહિ. આ દરેક બાબત તમારા અસ્તિત્વના પુરાવા સમાન છે અને તમારા વ્યક્તિત્વના ઓળખાણકાર છે. આ ઉપરાંત એક બાબત એવી છે જે આપણી સાથે આજીવન સાથે નિભાવે છે – દિવસ અને રાત.

દિવસ અને રાત અનાદિળથી ચાલતું રહેતું એક ચક્ર છે જે આપણી પહેલા પણ હતું, આપણી સાથે પણ છે અને આપણા જતા રહ્યાં પછી પણ હશે. આપણે અલ્પજીવી છીએ તેથી દિવસ અને રાતનો સાથ આપણા જન્મથી મરણ સુધી રહે છે. એક રીતે જોતા આપણે હંમેશા બેમાંથી કોઈ એકની પસંદગી સાથે જીવવા માટે ટેવાયેલા છીએ જેમ કે સુખ અથવા દુઃખ, ચડતી અથવા પડતી, સફળતા અથવા નિષ્ફળતા, વિકાસ અથવા વિનાશ, શાંત અથવા ઉગ્ર, સારું અથવા ખરાબ, કાળું અથવા ધોળું, ચાલેશે અથવા બિલકુલ નહિ ચાલે, પસંદ અથવા નાપસંદ, મિત્ર અથવા શત્રુ વગેરે વગેરે. તમે ધ્યાનથી આ જોડીઓને જોશો તો ખ્યાલ આવશે કે બંને વિકલ્પો તમારા માટે સમાન તક પૂરી પાડે છે, બંને વિકલ્પો તમારા હાથમાં છે, તમારા નિયંત્રણમાં છે પરંતુ દિવસ અને રાત આપણા હાથમાં નથી, આપણા નિયંત્રણમાં નથી તેમ છતાં બંનેની અગત્યતા આપણા જીવનમાં એક સમાન છે.

દિવસ એટલે શું? સૂર્યની હાજરી એટલે દિવસ. દિવસ એ પ્રકાશ, ઊજાસ, અજવાળાનો સમાનર્થી છે. દિવસ પ્રત્યે આપણે થોડો સકારાત્મક પક્ષપાત રાખીએ છીએ. દિવસ એટલે ઉષ્મા અને ઊર્જાનો જાણે પર્યાય. દિવસ એટલે જાણે જીવંતતા. દિવસ એટલે કદાચ આપણો દૈનિક જન્મ. સવાર પડતા જ આપણે જાગી જઈએ એટલે એવું લાગે જાણે આપણો નવો જન્મ થયો. જાગ્યા પહેલાની એક ક્ષણ પહેલા તમે હતા કે ન હતા તેનો ખ્યાલ પણ તમને નથી હોતો પરંતુ સૂર્યનો પ્રકાશ જેવો તમારી આંખ પર પડે છે, આંખ અંજાઈ જાય છે અને તમે જાગી જાઓ છો. આ ક્ષણ એટલે આપણા દિવસની શરુઆત – આપણો તાજો જન્મ. આંખ ખુલતાં જ બધું પ્રકાશમય થઈ જાય છે. વાહ ! શું દિવસ છે !

દિવસ એટલે મહેનત કરવાનો મોકો. સવારની આળસ ખંખેરીને મહેનતના મોઝા પહેરવા એટલે દિવસ. રાત્રે જોયેલા સ્વપ્નો દિવસે ધ્યેયનું સ્વરૂપ ધારણ કરી લે છે. મન, બુદ્ધી અને શરીર એમ ત્રણેય માત્ર એક જ દિશામાં તાલમેલ સાથે દોડે એટલે દિવસ. દિવસ એટલે જાણે રાજા જે પોતાના અજવાળામાં દરેકની ચમકને ઢાંકી દે. જેમ રાજા સામે કોઈના પ્રભાવની ચમક ટકતી નથી તેમ દિવસના અજવાળામાં કોઈની ચમક દેખાતી નથી. દિવસ એટલે ઉષ્મા અને ઊર્જા. સૂર્યની ગરમી અને માણસની મહેનત જાણે સાથે મળીને ઉષ્મા અને ઊર્જા ઉત્પન્ન કરતા હોય છે. કદાચ એટલે જ જયારે આપણું કોઈ કામ થતું નથી ત્યારે આપણું મગજ તપી જાય છે. દિવસ એટલે ધમધમાટ.

દિવસની સામેના પલડામાં જોશો તો મળશે રાત. રાત એટલે શું? સૂર્યની ગેરહાજરી એટલે રાત. અહી ચંદ્રની હાજરી એટલે રાત એમ ન કહી શકાય કારણે કે ચંદ્ર સ્વયં પ્રકાશિત નથી અને વળી, તેનો પ્રકાશ પણ ચંદ્રની કળા પ્રમાણે વધઘટ થાય છે. રાત એટલે જાણે અંધકારનો સમાનર્થી. રાત પ્રત્યે આપણે કદાચ થોડા નકારાત્મક ભાવ ધરાવીએ છીએ. રાત એટલે જાણે શીતળતા અને સુસ્તીનો પર્યાય. રાત એટલે જાણે નિર્જીવતા. રાત એટલે કદાચ આપણું દૈનિક મૃત્યુ. રાતે સુઈ ગયા પછી આપણે આપણા અસ્તિત્વથી પણ અજાણ બની જઈએ છીએ. વિજ્ઞાને ગમે તેટલો વિકાસ કર્યો પરંતુ આજ સુધી આપણે ક્યારેય નથી જાણી શક્ય કે ઊંઘ ક્યારે આવી ગઈ. સજાગ અને નિંદ્રાધીન વચ્ચેની આ ક્ષણ કોઈ હજુ સુધી નોંધી શક્યું નથી. લોકો જાગતા ઊંઘી શકે છે પરંતુ ઊંઘતા જાગી નથી શકતા. રાતનો અંધકાર તમારી આંખમાં ભરાય છે, આંખ ઘેરાય છે અને તમે સુઈ જાઓ છો. આ ક્ષણ એટલે આપણી ઊંઘ, આપણી નિંદ્રા. આંખો બંધ થતા બધું જ અંધકારમય અને ચારે બાજુ અંધારું છવાય જાય છે. વાહ ! કેટલી સરસ રાત છે !

રાત એટલે આરામ. આખા દિવસનો થાક તમને મીઠી નિંદ્રા આપે છે. આપણે આરામની ઓઢણીમાં આથમી જઈએ છીએ. દિવસના વિચારેલા ધ્યેય રાતે ફરી સપના બનીને આવે છે, તમને આનંદ આપે છે, સફળતા તરફ વધારે અને વધારે જવાની તાલાવેલી આપે છે. રાત મન અને શરીરની વચ્ચે જરૂરી હોય તેટલા જ સંબંધોને જાળવીને તમને સુવડાવી દે છે. તમારું શરીર “ઓટો પાયલોટ”ની અવસ્થામાં કામ કરવા લાગે છે. દિવસની બધીજ તકલીફો, દુઃખ, સુખ, ચર્ચા, વાદ-વિવાદ, વાંધા-વચકા, દલીલ, ઝગડાને રાત પોતાના અંધકારમાં ઓગળી નાંખે છે. રાત માત્ર એક જ રંગને ઓળખે છે – કાળા રંગને. તમારી દિવસની રંગીન દુનિયા રાતે એકરંગી બની જાય છે – કાળા રંગની. ચંદ્રની શીતળતા અને તમારી નિષ્ક્રિયતા તમને ઠંડક આપે છે, તમે શાંત થઈ જાઓ છો. રાત એટલે ઘસઘસાટ ઊંઘ. રાત એટલે જાણે આપણું અલ્પ મૃત્યુ. રાતે આપણે લગભગ નિશ્ચેતન બની જઈએ છીએ. રાત ખૂબ જરૂરી છે. રાત આપણને બીજા દિવસ માટે તૈયાર કરી દે છે. દિવસે તમે તમારી જાતને અસ્તવ્યસ્ત કરવામાં મસ્ત રહો છો તેને રાત વ્યવસ્થિત કરી દે છે. રાત પૂરી અને વાત પૂરી તેમ કહેવા કરતા રાત પૂરી અને વાત શરૂ એમ વધારે યોગ્ય લાગે છે.

દિવસનું આથમવું અને રાત પૂરી થવાનો સમય ખૂબ જ આહલાદ્ક અને રંગીન હોય છે – એક છે સંધ્યા અને બીજું છે પરોઢ-  બને તો બંનેને માણજો.

મીનીકટ : દિવસ-રાત આપણી સાથે દિવસ-રાત રહે છે.

અસ્તુ!

ગુજરાતી માનવ: Do you know why shape of circus tent is round?

ગુજરાતી માનવ: Do you know why shape of circus tent is round?

Do you know why shape of circus tent is round?

Date:16th November, 2014
Place: GMDC ground Ahmedabad
Show: 3:00 to 6:00

Circus is "a group of travelling performers including acrobats or those who work with trained animals or a performance by such people usually in a large tent. (Cambridge dictionary)

It's a latin word "ring" or "circus" which means a round shape. I think "circle" word also originated from this only. Have anybody has seen circus tent of any other shape other than "round"? The answer will be surely NO.

Historically circus is a gift of Romans. The history of circus is a bit complex but without going in to that complexity let me come to the point. It might have been started and even today considered as a medium of entertainment, a platform to perform risky stunt, a scope to show how well human can train animals, but my perspective is slightly different. I am writing this article because yesterday I also watched circus with kids. No doubt for kids it's all entertainment, a reason to laugh,a reason to wonder, a reason to get amazed but for me it is a kind of pain.

With our age, our understanding towards certain facts of world also changes and so do my. While kids were enjoying I was thinking about performer which includes humans as well as animals. Whatsoever may be glory of circus in the past but presently I feel pity about it. 

Three hours show was nothing but paining for me. Of 5 to almost 45 years of performers were doing their best to earn clapping from audience. 

A child who is suppose to play, suppose to enjoy his childhood, suppose to go to school at this age was part of this stunt game. They were colorful by clothes but cloth-less in real life. They were smiling with full make up on face but their real faces were not so charming. An adult generally works for 8 hours a day but these children were performing continuously 3 shows - 3-6, 6-9 and 9-12 which make 9 hours untiring performance. The entire crew of performers has to do this much of exercise, not only performers but supporting staff too. Same for animals start from birds, dogs, horse and elephants. I do not know how much these living performers would be getting money or food out of it but definitely not that much where they can just do limited performance and leave this profession. Some may counter argue on this by saying that they themselves have chose to be part of circus but not all. Some may have dreams other than this also. We can't deny to that fact also. Than this article is for them only who might be having different dreams, specially children. 

These children might not have seen life other than circus is also quite possible but virtue of curiosity is god given gift in every child. Don't you think they must be asking themselves sometime that why we can not go to watch circus? Why can't we be the audience? Why can't we have popcorn and candy in our hand, sitting chair and enjoying the show? Why we are risking our life? 

These questions came in my mind because I purposefully visited back yard of circus. Dirty tent, temporary and unhygienic area of living, small kids of different performers playing without clothes and mothers cooking food on "desi chulha". I asked one of the lady about their native and she replied - Kathmandu. I asked, does this child has seen his motherland? She paused and started staring at me and told - NO. He was born somewhere in India where our circus was planned. Even she didn't got average support from Govt. hospital for delivery as they were outsiders for them. Her kid was standing nearby and starring at me. To be frank I couldn't dare to see his eyes. My heart was full of sorrow when I thought that this child even do not have his native place. They belong to nowhere but they have to travel everywhere. Entire India that lady must have seen but none of the part of India belongs to her. She told I was 18 when got married and by 20 she was mother. Her husband is responsible for fixing tents and do all back yard duties like cleaning of animals, fixing curtains, serving food late night to performers and cleaning of utensils after that. I asked how much you get? She couldn't reply. She just told we get food to eat, place to stay, fare to travel along with circus. My next question was, do you like this life? By putting her hand on his son's head she replied, my life if over Sab but for my child I never wish such life. We do not have any identity. We are no more than these tied animals. Till we perform or we can do hard work - labour job we are useful so company keep us but as the age grows we become useless, then we become burden to them and one day they ask us to leave. But she advocated company by adding that Circus management always takes care of us when we are part of it. We are family but we do not have safety. If something happens during practice/show they support us but if someone dies or become permanently disable they give us some money and ask us to leave.

She told, Sab for us soul is least required but working body is most important. If our dead body performs we are best but if our living body do not perform than we are nothing. People live their life we live only our body.

For us minimum maintenance maximum performance. Eat less, work more and this applies to animals too. Diseased animals are discarded inhumanly and disabled humans are asked to leave.

I left that place without looking back but face of that lady, eyes of that child and answers of that mother is still humming in my head.

Circus - Sincerely circus is of round shape, people come, perform and go and this cycle goes on. I think now I understood why the shape of circus tent is round and not any other.

તાળું-ચાવી

તાળું-ચાવી- આ બંને શબ્દો અને બંને વસ્તુઓ આપણા માટે ખુબ સામાન્ય છે. આપણે તાળા અને ચાવીનો ઉપયોગ સદીઓથી કરતા આવ્યા છીએ તેથી કદાચ તેમના વિષે જાણવાની તાલા(તાળા?)વેલી હવે એટલી રહી નથી. પરંતુ ખરું કહું તો મને આ બંને વસ્તુમાં ખૂબ રસ પડ્યો. ઈન્ટરનેટ પર જોતાં ખ્યાલ આવ્યો કે માણસ છેલ્લા ૪૦૦૦ વર્ષોથી તાળાનો ઉપયોગ કરતો આવ્યો છે. હવે કદાચ થોડી નવાઈ લાગવી જોઈએ કે આપણે તાળા-ચાવી સાથે ૪૦૦૦ વર્ષોથી જોડાયેલા છીએ. આમ જૂઓ તો કોઈ પણ વસ્તુ બંધ કરવી હોય અથવા બંધ થઇ શકતી હોય એટલે તેના પર તાળું મારી શકાય. ઈતિહાસ તાળાને ૪૦૦૦ વર્ષ જુનું આલેખે છે પરંતુ મને લાગે છે કે તાળું તેનાથી પણ વધારે જૂનું હશે કારણકે રામ અને કૃષ્ણના સમયમાં પણ મહેલને બારી, બારણા હતા, રાજની તિજોરીઓ હતી, ઘર હતા તેથી ત્યારે પણ તાળું હોવાની શક્યતા નકારી શકાય નહિ. રામરાજ્યમાં લોકો ઘરને બારણે તાળા ન મારતા તેનો સીધો અર્થ એમ ચોક્કસ ન લઈ શકાય કે ત્યારે તાળા અસ્તિત્વમાં જ ન હતાં. શું કહેવું છે તમારું ?

તાળા ખરા અર્થમાં માણસની વિકાસયાત્રાના સાક્ષી છે કારણ કે જેમ જેમ માણસ અમૂલ્ય વસ્તુઓનો સંગ્રહ કરતો ગયો હશે તેમ તેમ તાળાની બનાવટમાં, તેની મજબૂતીમાં, તેની જટિલતામાં પણ વધારો થતો ગયો હશે. માણસે એકઠી કરેલી સંપતી અને વસ્તુઓનો એક માત્ર ચોકીદાર એટલે “તાળું”. તેની આ જવાબદારીને કારણે તાળું માણસનું સૌથી પ્યારું પાત્ર છે. આજે પણ આપણે જયારે બહારગામ જતાં હોઈએ છીએ ત્યારે ઘરના વડીલો છેલ્લે કહેતા હોય છે, “બેટા! ઘરને તાળું બરાબર માર્યું છે ને?” ગુજરાતી ભાષા પણ ખૂબ રમૂજથી ભરેલ અને હસમુખ છે. આપણે તાળું વાસતા કે બંધ નથી કરતા પણ “મારીએ” છીએ. હવે તમને થશે કે આ ક્યારની તાળાની જ વાતો થાય છે તો ચાવીનું શું? તાળાની ખરી કિંમત તેની ચાવીથી થાય છે. જો તાળું જરૂરી છે તો ચાવી તેના કરતાં પણ વધારે જરૂરી છે. ચાવી વગરના તાળાની કોઈ જ કિંમત નથી. ચાવી વગરના તાળાને આપણે તોડી નાખતાં હોઈએ છીએ.

જૂના તાળા જોતાં ખ્યાલ આવે કે તાળાની મજબૂતી માત્ર તેને બનાવવા માટે વપરાયેલ ધાતુ પર કે તેની ડિઝાઈન પર આધારિત નથી પરંતુ તેને ખોલવા માટેની ચાવીની ડિઝાઈન પર આધાર રાખે છે. અદભૂત, બેનમૂન અને માની ન શકાય તેવી ગુંચવણભરી ચાવીની ડિઝાઈન જોતાં ખ્યાલ આવે કે માણસે તાળાને મજબૂતી આપવા ચાવીની પાછળ કેટલી મહેનત લેવી પડી છે.

તાળું એક વિશ્વાસના પ્રતિક સ્વરૂપે માણસ સાથે હમેશાં રહ્યું છે. આપણી તિજોરીમાં રહેલ સંપતિ એક નાનકડાં તાળાથી રક્ષીત છે. આપણા ૪૦૦ વારના ફ્લેટ કે બંગલાની જવાબદારી આપણે ૪ ઇંચના તાળાને સોંપીને નિરાંતે બહારગામ જતાં રહીએ છીએ. આ પરથી એક વાત ચોક્કસ શીખવા મળે કે તાળું કદથી ભલે નાનું દેખાય પણ જવાબદારી હંમેશાં મોટી લેતું રહ્યું છે. પોતાનું મૂલ્ય ભલે ઓછું હોય પણ તે અમુલ્યને સાચવવાની હિંમત ધરાવે છે. મારી આપને નમ્ર વિનંતી કે હવે પછી તાળાને દરવાજા પર લટકાવી દેવાતું સાધન કે વસ્તુ માત્ર ના ગણવું પરંતુ એક ઉપદેશ આપતાં ગુરુ તરીકે માન આપવું. જેમ માણસ ઝાડની છાલમાંથી પોલીએસ્ટરના કપડા પહેરતો થયો, જેમ ગુફાવાસી માંથી ફ્લેટવાસી થયો તેમ તાળાએ પણ વિકાસ કર્યો છે. આધુનિક સમયના તાળા પણ ખૂબ બદલાઈ ગયા છે. આપણા ઘરથી તાળા હવે સ્કુટર અને મોટર સાથે ફરતાં થઈ ગયા છે. વાહનમાં રહેલા તાળા-ચાવી તેને માત્ર રક્ષણ આપતાં નથી પણ ચલાવે પણ છે. વર્તમાન સમયના તાળા-ચાવીની જોડી હવે માત્ર ધાતુની જ નથી રહી પરંતુ અત્યાધુનિક બની ગયા છે. નંબર લોક, ઇલેક્ટ્રોમેગ્નેટિક લોક, ઇન્ટર લોક, એક કરતા વધારે ચાવી દ્વારા જ ખોલી શકાય તેવા લોક વગેરે.

પહેલાના સમયમાં તો આપણે એક જ ચાવીને સાચવવી પડતી જે સ્ત્રીની કમર થી લઈને પુરુષના ખિસ્સા વચ્ચે ક્યાંક સચવાઈ જતી પરંતુ હવે તે ચાવીનું સ્થાન પાસવર્ડ અને પાસકોડે લઇ લીધું છે. આજે માણસ ચાવી હાથમાં, કમર પર કે ખિસ્સામાં રાખતો નથી પરંતુ મગજમાં રાખે છે. વર્તમાન સમયના તાળા દેખાતા નથી અને ચાવી પડે તો અવાજ આવતો નથી કારણ કે તાળા ધાતુના રહ્યા નથી અને ચાવી જૂડામાં લટકતી નથી. બંનેના સ્વરૂપ તદન બદલાઈ ગયા છે. હવેના તાળા એટલે યુઝરનેઈમ અને ચાવી એટલે પાસવર્ડ. આ બધામાં એક વાત તો હજુ પણ અકબંધ છે – ચાવી (પાસવર્ડની ડીઝાઇન). આજે જયારે આપણે પોતાનું યુઝરનેઈમ બનાવવા માટે પ્રયત્ન કરીએ છીએ ત્યારે સામે બેઠેલું કોમ્પ્યુટર આપણને ઘણા વિકલ્પો અથવા સલાહ આપશે અને જેવા આપણે પાસવર્ડ બનાવવાનું શરુ કરીશું તરત જ કોમ્પ્યુટર કેટલીક શરતો મુકશે જેમકે – તમારો પાસવર્ડ ઓછામાં ઓછો ૮ અક્ષરોનો હોવો જોઈએ, એક અક્ષર કેપીટલ હોય તે જરૂરી છે, એક સ્પેશીયલ કેરેક્ટર પણ જોઇશે વગેરે વગેરે. ખરેખર ચાવી બનાવવી કેટલી અઘરી પ્રક્રિયા છે નહિ?

વળી, ચાવી બની ગયા પછી તેને ક્યાંક સાચવી રાખવી જરૂરી છે (તમારા મગજ સિવાય બીજી જગ્યાએ) કારણકે જો ચાવી (પાસવર્ડ) ભૂલી ગયા તો તમારું તાળું (યુઝરનેઈમ) તમને પ્રશ્નો પૂછવા લાગશે જેમકે તમારી પ્રથમ શાળાનું નામ, તમારી માતાનું નામ, તમારો પસંદગીનો રંગ વગેરે. અહીં એક વાત મને ગમી કે જો ચાવી ખોવાય જાય તો તાળું તોડવું પડતું નથી પરંતુ હા તમારે ઉપર જણાવ્યા પ્રમાણે પૂછેલા પ્રશ્નોના સાચા જવાબ ચોક્કસ આપવા પડે નહિ તો તાળું ખુલશે નહી.

માણસના વિકાસ સાથે તાળા-ચાવી આટલાં ગૂંચવણભર્યા બની ગયા કે તાળા-ચાવીની ડીઝાઇને માણસના સ્વભાવને ગૂંચવી નાંખ્યો? જે પણ હોય પરંતુ એક વાત તો ચોક્કસ માનવી રહી કે તાળા-ચાવી વગરનું જીવન કલ્પનામાં પણ શક્ય નથી. આમ જૂઓ છેલ્લા ૪૦૦૦-૫૦૦૦ વર્ષોથી (કે તેનાથી પણ વધારે) માણસ પોતાના મગજરૂપી તાળાને બુદ્ધિરૂપી ચાવી થી ખોલતો આવ્યો છે અને જંગલથી મંગલ (મંગળ) સુધી પહોંચતો રહ્યો છે. ખાસ વાત, આપણે જયારે કોઈ વસ્તુ પર તાળું લટકાવી દઈએ એટલે અંદર કઈક કિંમતી વસ્તુ છે તે આપોઆપ સાબિત થઇ જાય છે.

મિનીકટ : કોઈ આપણને ધમકી આપે અને આપણી બોલતી બંધ થઈ જાય તો શું ધમકી પણ એક જાતનું તાળું છે તેમ કહી શકાય ?

Bye Bye EGO, Welcome to INNOCENCE

Bye By EGO, Welcome to INNOCENCE

My 8 years daughter - Rudra was playing with her little brother Maanav (3 years). They were busy in playing and not knowing what is happening around them. For them playing game was the only world. I felt jealous, how happy there were. 

I have seen sibling rivalry many a times where siblings fight for something or parents have to slap sometime because of their fight. 

In this case, I have seen that Rudra sometime get injustice but still I can sense her love towards her brother. She let go many times when Maanav ask for particular toy or favor. I do have seen how Maanav loves his sister too. Entire day "didi" "didi""didi" word used hum in home. The most entertaining part is when Maanav act as Mummy and Rudra as Maanav. So creative they are. They perform these roles very accurately as children are very sharp observer so what we talk, to whom we talk and how we talk they notice and than they reproduce it while they play.

So in same way one day they were playing as "Mummy - Maanav" game. Maanav (Actually Rudra) was sitting on floor and Mummy (Actually Maanav) was standing on his small chair. As a student Maanav (Actually Rudra) was asking some simple questions and Mummy (Actually Maanav) was answering it and they were laughing on that as fun was getting generated out of it. I was also smiling and enjoying the show (reality show). Then suddenly Maanav (Actually Rudra) asked something tough and Mummy (Actually Maanav) got confused. He stared thinking seriously, than he also asked help of her sister but Rudra denied  so Mummy (Maanav) got down from the chair and run to real Mummy (Dipti). Very innocently Maanav asked,"Mummy what is the answer of this question?", Dipti replied. Now again dummy mummy (Maanav) was in mood as he got the answer. He ran to Rudra and before answering to question, Maanav stood on chair and gave answer of the question asked by Rudra. I could see the glowing face of Maanav as he was feeling proud of managing question smartly. He used a lifeline at right time.

I realized we also face sometime such situation where we do not know the answer but we know who knows the answer, even though we do not go to that person for getting answer - Why ? Mostly it is because of our EGO. 

I feel as we grow our INNOCENCE goes away and that space is filled up by EGO. We feel small if we ask someone. We always try to pose to everyone that I know everything whereas that is not the actual case. 

My personal view is that knowing everything could be possible in lifetime but knowing the fact that I do not know something never happens in our life and that is just because of EGO.

ACCEPTANCE of not knowing is true key to know many things but DENY to accept that I do not know something is DOOR to EGO, We mostly live with door closed and forget the key outside.

I feel I got some lesson from my children. 

Thanks to Maanav and Rudra.

Good day!

Life means MAR?

Life means MAR?

"Age" - It's a magnetic word.
What is age?
A Cour"age" or Bond"age"? or Simply -a duration between birth and death in one way. But is this definition acceptable to us? Is age addition of days only? Is it the natural phenomena of turning black hairs in to white? Is it continuously slow downing biochemical reaction only? Is it continuous increase in tiredness? Is it just parabolic life actions of living people? Is life and age same or different?
We all know adding days to life has no value but adding life to days has meaning. I feel that by such beautiful statements sometimes we try to neglect our actual AGE and we make our self FOOL - We are not only SELFISH BUT WE ARE PROUDLY SELFOOL (Selfool term I have coined - I own patent on this word).

In Gujarati Age is termed as "UMAR" - I am surprised with this word. Let me ask you also what surprised me.

UMAR has any relation with "MAR"? Is life only a journey towards death (Mar)?

Mission Possible - Anupam

Date:2/11/2014
Place: Anupam Mission, Mogri (Anand)
Team : Dr. D.V. Devani, Narendra Rathod and Myself

Trin.....Trin... Hello! Miteshbhai? What's your program for tomorrow? We are going Vadtal tomorrow morning. Are you interested?

Mitesh: Ok, I will be ready at 8:00 morning.

Next Day

In Fortuner car, with good fortune and we friends started our journey towards Anand. Almost at 9:45 AM we reached to Anand. We crossed Anand and reached one small village - Mogri. I had never heard about this village before so I was bit curious to know. Vadtal was out of scope as well as out of mind as something new was there.
We reached at Anupam Mission almost by 10:15 AM. Huge gate, then straight road, green surroundings, peaceful environment was there. We parked our vehicle and got down. Before we ask anything one elderly friend (Saint) came to us and told please take tea and some breakfast first. It was like hypnotism - without any argument we went where he asked as to go. We were warmly welcomed by two or three another elderly saints in side the hall. We sat on sofa for 5 minutes by the time they arranged breakfast and hot tea for us. By the time Ratikaka came and asked us about our reason for visit. That was our first interaction but we did not felt so. It was like he knows us since long time. We gave our very brief introduction. He said we are happy to have you all here. I uttered, Ratikaka, it's our good fortune to be here today.
Then we were received by our new friend, Dr. Mukesh Bhagat. We exchanged greetings and gifted our books to him. He took us to temple first where Ratikaka requested us to pray together. Dr. Mukesh showed us part of the Anupam Mission's activities. We went to his office and had an interactive session. We discussed lot many things - very interesting topics - Mid brain activities, meditation, peace, progress, health, human pollution (mind well-not human population), religion, different "Sampraday", "Firaka" - reason behind such bifurcation of various region, human belief and what not.
It was almost 12:00 so we went for PET PUJA. There was huge hall with tables and chairs. We enjoyed Satvik Bhojan - Khichadi, Kadhi, Rumali roti, Sabji, Papad and deshi liquor (Chhas).
Then we went for walk and enjoyed different gardens - Mango trees mainly.
We sat under one of the oldest Mango tree for almost 1 hour and took photographs. Some of them are here on top of the article. You can see the happiness on my face of being at this place.
Again we went to Dr. Mukesh's chamber and sat for another 2 hours. One of our friend presented his thought about water impurity, power of radiation etc. We teased him too much but we were enjoying only. Finally at 16:00 hour tea came. We enjoyed tea and left the place with beautiful memories.
We decided to visit the place again and I asked Dr. Mukesh that if I wish to bring my group here for one day visit then is it allowed? He happily invited all of them.
Finally via Vadtal we started our journey to Ahmedabad. We enjoyed "Vidur Niti" audio during return journey.

Great fun with great friends.